Leon Kryczyński

Leon Najman-Mirza Kryczyński, urodzony 25 września 1887 roku w Wilnie, był tatarskim historykiem, bibliografem, prawnikiem i działaczem społecznym. Studiował prawo na uniwersytecie w Petersburgu. W 1913 roku współtworzył Towarzystwo Pomocy Ubogim Muzułmanom w Warszawie. Po rewolucji lutowej współorganizował muzułmańskie oddziały w Rosji i uczestniczył w walkach wyzwoleńczych Tatarów krymskich. Pełnił funkcje w rządzie krymskim i rządzie Republiki Azerbejdżanu.

W okresie międzywojennym pracował jako sędzia w Wilnie, Zamościu i Gdyni, gdzie był wiceprezesem sądu i mieszkał przy ulicy Świętojańskiej 44. Organizował Narodowe Muzeum Tatarskie w Wilnie oraz Tatarskie Archiwum Narodowe. Założył „Rocznik Tatarski” i do 1938 roku był jego redaktorem naczelnym. Publikował prace o dziejach Tatarów polsko-litewskich, a po podróży do Maroka wydał książkę „Pod słońcem Marokka”. Aresztowany przez gestapo 27 września 1939 roku, został zamordowany w listopadzie 1939 roku w Wielkiej Piaśnicy.

Na podstawie artykułu „Leon Kryczyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.